سحابی پروانه ای  

تنها کمی از پروانه‌ها می‌توانند بال‌هایی به این بزرگی داشته باشند. خوشه‌ها و سحابی‌های درخشان آسمان شب سیاره زمین، معمولا به نام گل‌ها و حشرات خوانده می‌شوند و NGC 6302 نیز مستثنی نیست. ستاره‌ی مرکزی این سحابی سیاره‌ای خاص، با دمای سطحی حدود 250000 درجه سانتی‌گراد، به طرز استثنائی داغ است. اگر چه این ستاره به صورت درخشانی در نور فرابنفش می‌تابد، اما به وسیله یک حلقه‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی‌ فشرده گرد و غبار از دید مستقیم ما پنهان است. این تصویر نزدیک بسیار جزئی از سحابی یک ستاره‌ی در حال مرگ، توسط تلسکوپ فضایی هابل، درست بعد از به روز رسانی‌اش در سال 2009 گرفته شده است. تیوپ گرد و غباری که ستاره مرکزی را احاطه کرده است، با عبور از یک گودال گاز یونیزه شده، تقریبا در مرکز این تصویر، به صورت مورب در خط دید ما قرار دارد. در پوشش گرد و غبار کیهانی ستاره داغ، هیدروژن ملکولی کشف شده است. NGC 6302 در فاصله 4000 سال نوری در صورت فلکی عقرب، قرار گرفته است. 

ساختار این سحابی، یکی از پیچیده ترین ساختارهایی است که در سحابی‌های سیاره‌نما مشاهده شده‌است. طیف نوری سحابی پروانه، نشان می‌دهد که ستاره مرکزی آن یکی از داغ‌ترین ستاره‌ها در کهکشان است؛ آن چنان که دمای سطح آن بالای ۲۰۰٫۰۰۰ درجه کلوین بوده که بیانگر این است که اندازه این ستاره باید بسیار بزرگ باشد.  

این ستاره مرکزی یک کوتوله سفید بوده و اخیرا با استفاده از دوربین ارتقاء یافته «میدان عریض» نصب شده بر تلسکوپ فضایی هابل کشف شده‌است. ستاره ذکر شده در حال حاضر دارای جرمی حدود ۰٫۶۴ جرم خورشید بوده و توسط یک صفحه استوایی متراکم منحصربه‌فرد تشکیل شده از گاز و غبار، احاطه شده‌است. احتمالا این صفحه متراکم باعث برون‌ریزی ستاره برای تشکیل ساختار دوقطبی، همانند ساعت شنی شده‌است. این ساختار دوقطبی، ویژگی‌های جالب فراوانی را نشان می‌دهد که در این سحابی سیاره‌نما دیده می‌شود؛ از جمله دیواره‌های یونیزاسیون، گره‌ها و لبه‌های تیز.   

  سحابی چشم گربه 

 در فضای بین ستاره ای، سحابی خیره کننده چشم گربه را می بینیم که در فاصله سه هزار سال نوری از زمین قرار دارد. سحابی چشم گربه یا (NGC 6543) که یک سحابی سیاره نما است، در واقع مرحله نهایی زندگی یک ستاره خورشید مانند را نشان میدهد. ستاره مرکزی این سحابی در حال مرگ طی چند تکان پیاپی لایه های بیرونی ستاره را در پوسته های متحد المرکزی گرد و غبار منقض کرده است. اما شکل گیری ساختار های زیبا و پیچیده این سحابی هنوز به درستی شناخته نشده است. این تصویر زیبای هابل در واقع چشم فضایی است که میدان دید آن به اندازه یک سال نوری می باشد. اخترشناسان با خیره شدن به خود چشم پشک می توانند سرنوشت خورشید را ببینند. خورشید ما نیز محکوم به چنین سرنوشت است و طی پنج میلیارد سال بعد به مرحله سحابی سیاره نمای خود میرسد.  

  زمانی که با چشم  رصد می شود سبز رنگ دیده می شود.در صورت فلکی شمالی اژدها قرار داردوقطر آن در حدود 350 ثانیه قوسی است.ستاره مرکزی آن از قدر 11 است.این سحابی در فاصله حدود ۳۰۰۰ سال نوری قرار دارد.این سحابی در سال ۱۷۸۶ توسط ویلیام هرشل کشف شده است. 

| لينک ثابت |

| نسخه قابل چاپ | تعداد بازديد : 153